loading...
Zamknij wpis

Historia

O początkach Wspólnoty Sióstr Uczennic Krzyża opowiada s. Christiana Mickiewicz, założycielka Wspólnoty

Z niepojętej miłości Trójcy Przenajświętszej ku nam, Jezus, Syn Boga Ojca, mocą Ducha Świętego przyjmuje ludzkie ciało, aby w nim stać się jednym z nas i przyjąć nasz trudny los, który człowiek zgotował po grzechu. Aby udowodnić, że Bóg nadal kocha swoje dzieci, Jezus podejmuje dzieło zbawienia. Z przebitego boku Chrystusa rodzi się Kościół święty, w którym Jezus chce zbawiać aż do skończenia świata. W tym Jego Kościele są wspaniałe Jego dzieci, ale iluż jest takich, w których sercach jest ciemność, pomimo tego, że Światłość jest wśród nas.

14 sierpnia 1982 roku pięć pierwszych kandydatek do nowej Wspólnoty, leżąc krzyżem, oddało swoje życie w ofierze za Kościół i świat, za wieczne zbawienie wszystkich zagubionych dzieci Bożych. 15 sierpnia zawierzyły swoje powołanie Maryi, obierając Ją za Matkę swoją, prosząc, aby Maryja wspierała je w wielkim dziele ratowania dzieci Bożych odkupionych Krwią Chrystusa.

Pierwszą myśl o założeniu nowej Wspólnoty otrzymałam jesienią 1973 roku podczas aktu zawierzania siebie Maryi, który odmawiałam codziennie. Potem było siedem lat ogromnego zmagania wewnętrznego, czy to jest naprawdę wolą Bożą. Bóg odpowiedział poprzez chorobę, dopuszczając dziwny kryzys, podczas którego sądziłam, że nadchodzi moment mojego odejścia z tego świata. Wówczas uświadomiłam sobie z przerażeniem, że odchodzę, nie wypełniwszy woli Bożej, że zmarnowałam życie, bo nie powstało dzieło, do którego mnie Bóg powołał.

Po jakimś czasie, gdy zdrowie się trochę polepszyło, moja przełożona (byłam wówczas Nazaretanką) stwierdziła, że nie mieszczę się już w charyzmacie Nazaretu ze względu na ogromną intensywność moich kontaktów z ludźmi, których formowałam na apostołów świeckich, odpowiadając na wezwanie Kościoła zawarte we wskazaniach Soboru Watykańskiego II i że może Bóg w związku z tym chce, abym założyła nowe Zgromadzenie. Otrzymałam wszystkie pozwolenia od Sióstr Nazaretanek na rozpoczęcie zakładania nowego dzieła. W 1984 roku Ks. Biskup Kazimierz Majdański przyjął nas pod swoją opiekę do Diecezji Szczecińsko - Kamieńskiej.

Nasz cel jest jasny: trzeba przez wszystkie okoliczności życia złączyć się z Jezusem, który poprzez swój trud apostolski, Misterium Paschalne i Wniebowstąpienie prowadzi nas do Nieba. W zewnętrznym apostolstwie, zgodnie z prośbą Kościoła świętego, chcemy w ścisłej łączności z Maryją, Pierwszą Uczennicą Krzyża i Matką Kościoła, w miarę możliwości jak najaktywniej wychowywać apostołów świeckich. Chcemy, aby oni poprzez świadectwo życia i głoszenie Dobrej Nowiny docierali do zakładów pracy, do urzędów i biur, do szkół i wszędzie tam, gdzie my przecież nie dotrzemy.

Dzięki Bogu są już grupy świeckich Uczniów Krzyża żyjących naszą duchowością. Jest sporo osób, które nie przyjmują takiej nazwy, ale pragną być apostołami świeckimi. Oby ich było jak najwięcej. Niech oni będą światłem dla świata i solą dla ziemi.

I JESZCZE JEDNO - I TO NIEZMIERNIE WAŻNE: W NASZĄ OFIARĘ CHCEMY BARDZO ŚWIADOMIE WŁĄCZAĆ USILNE WOŁANIE O ODRODZENIE PRAWA MIŁOŚCI W KOŚCIELE I ŚWIECIE. BO TYLE JEST NIEMIŁOŚCI… A JEZUS TAK BARDZO PROSIŁ O MIŁOŚĆ

Zakładając Wspólnotę Uczennic Krzyża zawierzyłam ją na zawsze Maryi, pragnąc, aby Ona była Matką Wspólnoty, Matką naszej pracy dla Kościoła świętego. Ufam i wiem, że Matka Jezusa i Matka nasza nas nie zawiedzie. Ona pomoże wypełnić nam nasze powołanie, abyśmy jak najusilniej mogły złączyć się z Jezusem Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym, i wychowywać apostołów świeckich.

 

Z Wprowadzenia do Konstytucji i Statutów Wspólnoty Sióstr Uczennic Krzyża: 

Sobór Watykański II, odczytując znaki czasu w zmieniającym się świecie i ukazując ludzkie problemy w ich współczesnej postaci, zwraca szczególną uwagę na tożsamość i posłannictwo chrześcijan świeckich w Kościele i świecie.

Nasza Założycielka, s. Helena Christiana Mickiewicz, będąc jeszcze w Zgromadzeniu Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, zapoznaje się z doktryną Soboru Watykańskiego II, a zwłaszcza z Dekretem o apostolstwie świeckich. Jednocześnie, pracując jako katechetka, boleśnie przeżywa oddalanie się ludzi od Boga. Narasta w Niej pragnienie, by Bóg, który nas ukochał, był także przez wszystkich poznany i kochany. Słowa św. Pawła: Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego będzie zbawiony. Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił (Rz 10,13-14) oraz: Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! (1 Kor 9,16), głęboko zapadają w serce Siostry i nieustannie Jej towarzyszą, stając się inspiracją podejmowanych działań.

Od 1971 roku Siostra, opierając się na nauce Soboru Watykańskiego II, zakłada grupy duszpasterskie i formuje ludzi świeckich uwrażliwiając ich na konieczność głoszenia Ewangelii przykładem życia i przygotowuje do czynnego apostolatu w swoich środowiskach.

Jesienią 1973 roku, gdy na zakończenie codziennego rozmyślania modli się słowami aktu oddania Matce Bożej, ułożonego przez świętego Maksymiliana, przy słowach: użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia (…), abym w Twoich niepokalanych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach..., przenika ją nagła myśl, że powinna założyć nowe zgromadzenie zakonne, którego członkinie wszystko ofiarują za tych, którzy są daleko od Boga i w tym duchu formować będą apostołów świeckich. Przekonaniu o potrzebie takiego zgromadzenia jednocześnie towarzyszy lęk, czy ta myśl rzeczywiście pochodzi od Boga.

W 1974 roku poznaje i angażuje się w Ruch Pomocników Matki Kościoła, który pociąga Ją prostotą założeń i metod działania oraz uczy, że najpełniej można pomóc Kościołowi powierzając swoje życie Maryi, Matce Chrystusa i Kościoła. Ruch ten, w rozumieniu Siostry, jest praktyczną realizacją wskazań Soboru Watykańskiego II.

Przy prowadzeniu intensywnej działalności apostolskiej, przez 7 lat w sercu Siostry toczy się bardzo trudna walka duchowa i trwa żarliwa modlitwa o właściwe rozpoznanie woli Bożej. Z pomocą przychodzi jej kierownik duchowy oraz przełożone Nazaretu, od których otrzymuje aprobatę na rozpoczęcie nowego dzieła.

W roku 1981 Siostra dzieli się myślą o pragnieniu utworzenia nowego zgromadzenia z Barbarą Maciejewską, późniejszą s. Maksymilianą. Wkrótce pojawiają się kolejne dziewczęta, pragnące włączyć się w to dzieło.

Pierwsze kandydatki zebrane na wspólnej modlitwie w nocy z 14 na 15 sierpnia 1982 roku powierzają się Bogu, składając swoje życie w ofierze za Kościół święty, a w sposób szczególny za tych, którzy są daleko od Boga. Ten fakt rozpoczyna historyczne istnienie Wspólnoty i 15 sierpnia zostaje dopełniony aktem oddania się Maryi. W Wielki Czwartek 1983 roku podczas modlitwy rodzi się w Siostrach przekonanie, że mają nosić nazwę Uczennice Krzyża.

W roku 1984 Ksiądz Biskup Kazimierz Majdański przyjmuje tworzącą się Wspólnotę na okres próbny do diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Dnia 1 grudnia 1985 roku Ksiądz Biskup eryguje nowicjat. W Wielki Czwartek, 16 kwietnia 1987 roku, s. Christiana w obecności nowicjuszek przedkłada Księdzu Biskupowi Kazimierzowi Majdańskiemu pierwszy tekst Konstytucji. Dnia 22 sierpnia 1987 roku Ksiądz Biskup zezwala na posługiwanie się przedstawionymi Konstytucjami, określając je jako kodeks Wspólnoty o charakterze przejściowym. Na te Konstytucje pięć Sióstr składa pierwsze śluby.

Dnia 25 lipca 1988 roku s. Christiana kieruje do Stolicy Apostolskiej prośbę o zwolnienie ze ślubów wieczystych złożonych w Zgromadzeniu Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Dzięki pozytywnej opinii Zarządu Generalnego Sióstr Nazaretanek, Siostra otrzymuje indult zwalniający ze ślubów, który podpisuje 23 listopada 1988 roku i 8 grudnia tegoż roku, w 25 rocznicę swojego powołania, na ręce Księdza Biskupa Kazimierza Majdańskiego składa śluby wieczyste w powstającej Wspólnocie.

W Wielki Piątek 1989 roku Pasterz Diecezji wydaje dekret ustanawiający Wspólnotę Uczennic Krzyża jako Pia unio, z zachętą podejmowania kroków do kanonicznej erekcji instytutu zakonnego zgodnie z prawem Kościoła. Dnia 21 listopada 1992 roku cztery siostry składają śluby wieczyste.

Na przestrzeni lat Wspólnota rozwija się: powiększa się liczebnie, powstają nowe domy (również dom zwany kontemplacyjnym), rozszerza się zakres działalności apostolskiej, powstają wspólnoty świeckich Uczniów Krzyża.

Prowadząc działalność duszpasterską w diecezji szczecińsko-kamieńskiej, Wspólnota na przestrzeni lat coraz częściej spotyka się z prośbami prowadzenia rekolekcji, dni skupienia także dla różnych grup duszpasterskich. Odczytuje to jako nowe wyzwanie i stara się na nie odpowiedzieć. Ograniczenie działalności wyłącznie do ram Ruchu PMK okazuje się niewystarczające. Trzeba rozszerzyć serce na inne grupy, na nowe potrzeby duszpasterskie.

Choć formy duszpasterstwa podejmowane przez Wspólnotę w znacznej mierze różnicują się, w realizacji misji Wspólnoty fundamentalną pozostaje idea zaczerpnięta z dzieła Pomocników Matki Kościoła:

  • pomocniczość: pomoc każdemu człowiekowi w osiągnięciu zbawienia; kształtowanie postawy miłości i życzliwości wobec każdego człowieka;
  • maryjność: świadome i osobiste oddanie się Maryi na własność i za narzędzie, aby mogła posługiwać się nami;
  • kościelność: świadome angażowanie się we wspólnotę Kościoła, aby tworzyć ją w braterskiej miłości i jedności oraz troszczyć się o jej losy i rozwój; składanie swojego życia w ofierze za sprawy Kościoła świętego.

Od 1987 roku Wspólnota opiera się na zatwierdzonych wstępnie Konstytucjach. Wciąż aktualne pozostaje zadanie ich nowelizacji i dostosowanie do współczesnego prawa kościelnego oraz bardziej wyraziste ukazanie charyzmatu na tle współczesnych potrzeb Kościoła.

Intensywną wspólnotową pracę nad tekstem Konstytucji rozpoczyna Zarząd Wspólnoty wraz z przełożoną generalną s. Barbarą Maksymilianą Maciejewską około 2000 roku oraz kontynuuje kolejny, na czele którego stanęła s. Ewa Kazimiera Fleran. Powołane zostają komisje, prowadzone są konsultacje. Od roku 2007 prace kontynuuje przełożona generalna s. Lucyna Ancilla Krysmalska wraz z Zarządem Wspólnoty. W 2010 roku zostaje powołana komisja ds. redakcji Konstytucji, w skład której wchodzi dziesięć Sióstr.

W grudniu 2010 roku odbywa się ostatnie posiedzenie Komisji i jednocześnie zakończone zostają prace redakcyjne. Dalsza praca nad tekstem odbywa się pod kierunkiem o. Gabriela Bartoszewskiego OFM Cap. Jej zwieńczeniem jest projekt Konstytucji.

Dnia 8 listopada 2011 roku Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga, Metropolita Szczecińsko-Kamieński, zatwierdza propozycję Konstytucji Wspólnoty Sióstr Uczennic Krzyża, jako projekt urzędowy, a dekretem z dnia 20 listopada 2011 roku zezwala na zwołanie Generalnej Kapituły Nadzwyczajnej.

Kapituła przyjmuje tekst znowelizowanych Konstytucji i przedstawia go Księdzu Arcybiskupowi do aprobaty. Konstytucje zostają zatwierdzone dnia 29 stycznia 2012 roku podczas uroczystej Eucharystii sprawowanej w Bazylice Archikatedralnej w Szczecinie dekretem Arcybiskupa Szczecińsko-Kamieńskiego oraz wprowadzone w życie dnia 25 marca 2012 roku ad experimentum na okres trzech lat, a następnie okres ten w roku 2015 zostaje przedłużony do czasu stabilnych rozwiązań. Druga Sesja I Nadzwyczajnej Kapituły Generalnej przyjmuje tekst Statutów.

Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga, Metropolita Szczecińsko-Kamieński, jako biskup Kościoła partykularnego, na którego terenie znajduje się dom główny Wspólnoty, po przeprowadzeniu niezbędnej konsultacji ze Stolicą Apostolską, dnia 14 września 2015 roku, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, dokonuje kanonicznego erygowania Wspólnoty Sióstr Uczennic Krzyża jako instytutu zakonnego na prawie diecezjalnym. Tym samym potwierdza charyzmat i ewangelizacyjną misję nowego Instytutu w świętym Kościele powszechnym.

W 2016 roku IV Kapituła Generalna (II Nadzwyczajna) w oparciu o uwagi Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego nanosi poprawki w Konstytucjach i Statutach Wspólnoty. Z łaski Bożej Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga zatwierdza Konstytucje błogosławiąc całej Wspólnocie Sióstr Uczennic Krzyża.

 



Misja

Polecamy

Wspólnota Sióstr Uczennic Krzyża

Dom Generalny, ul. Kościelna 4a, 71-834 Szczecin

Telefon: +48 91 421 68 69